Boekentip

De kleine Saar en het enge monster

De kleine Saar en het enge monster

Een boekentip van An Stessens, mama van Saar (2 jaar en 8 maanden) en medewerker bij Iedereen Leest 

 

Het was dinsdagmiddag en aan tafel hadden mijn collega’s (ik werk bij Iedereen Leest) het over Snel naar huis, kleine muis van Britta Teckentrup. Over een kleine muis die door een donker, zeg maar gitzwart bos de weg naar huis moet vinden. Allerlei wilde dieren ademen in haar nek, je kan hen alleen aan hun priemende ogen herkennen. Iemand vond het een angstaanjagend boek. Ze zei bijna té angstaanjagend. Ik dacht aan onze Saar, die twee jaar en acht maanden, en aan Alfons Åberg.

Begin jaren ‘80 zijn er een paar boeken over Alfons vertaald naar het Nederlands. Hier heette hij Alfons Alfrink, maar ik denk niet dat dat veel bellen doet rinkelen. In Zweden is hij het soort kinderboekenheld dat voortdurend in herdruk is, parallelle levens leidt als knuffel en tandenborstel, en een eigen reallife speelhuis heeft. Denk Pippi Langkous. Of de Moemins. Alfons is even fantastisch en hartverwarmend; kindvriendelijk in de waarste betekenis van het woord. Maar dat geheel terzijde.

In de paasvakantie waren we op vakantie in Zweden, waar we de Alfons-boekjes lazen die rondslingerden in het vakantiehuis. We gingen naar het Alfons Åberghuis in Göteborg en we keken naar Alfons op Netflix. Onze Saar was helemaal mee. (Taalbarrières bestaan niet als je twee jaar en acht maanden bent.)

En zo verscheen op een avond de tekenfilm-naar-het-boek Mera monster, Alfons! op de kijkbuis. Dat betekent Meer monsters, Alfons! Het verhaal gaat zo: Alfons gaat babysitten en de kleine wil een eng verhaal over een eng monster horen.

Saar heeft nu een heel eng monster als min-of-meer kameraad

Het monster in kwestie was zo eng dat mijn man en ik elkaar over de iPad heen aankeken.

Oei, seinden we.

En dat onze Saar zo meteen moest gaan slapen.

En dat dit wel een héél eng monster is.

Maar we zeiden niks en toen was het filmpje gedaan. We keken wellicht ook nog iets veiligs van Peppa Pig, Saar dronk haar melk, ze kreeg een pyjama aan, plasje, tanden poetsen. En toen vroegen we welk boek ze wou.

Misschien Mama kwijt, want dat hadden we meegebracht van thuis maar dat bleef naar onze zin te onaangeroerd in een hoek liggen.

Nee, geen Mama kwijt.

Of Totte bij de dokter, dat ook in het vakantiehuis lag (en ervoor gezorgd heeft dat mijn man en ik twee weken lang meermaals per dag bij dokter Saar langs moesten, voor een spuit die prikt en een pleister).

Maar nee, ook geen Totte.

‘Ik wil het verhaal van het enge monster!’

Dat we helemaal geen boek hadden met een eng monster in, deed er niet toe.

Dus kroop mijn man bij onze Saar in bed en verzon iets over een heel eng monster dat (voor de zekerheid) heel ver weg woont, altijd zijn regenlaarzen draagt en dus stinkpoten heeft (grappig en herkenbaar) en olifanten eet (lees: geen kleine kindjes).

Saar luisterde en sliep.

De volgende dag was het voorlezen aan mij en wou ze meer van het enge monster. Ik ging door op wat ik wist dat mijn man verzonnen had. Iets met een grot, iets met slapen want van olifanten eten krijg je honger. Héél diep slapen, minstens honderd jaar, en dan nog.

‘En wat doe ik?’ vroeg Saar toen.

Euh, dacht ik. Jij blijft lekker ver weg van het enge monster? Bij voorkeur dicht bij mij, hier, in dit warme bed?

Maar ik zei: ‘Jij bent de dappere prinses Saar die naar het monster gaat.’

Ik had het over een lange zoektocht, maar uiteindelijk vond ze het monster en was ze zo moe dat ze bij hem in slaap viel.

‘Het monster snurkte heel hard,’ zei ik nog. ‘Zoals papa.’

‘Ja,’ zei ze. En we deden allebei hoe hard dat snurken gaat. Ik had er ondertussen helemaal geen idee meer van wat voor gruwelzaadjes ik in dat kleine hoofdje aan het planten was.

Saar ging slapen.

Dat je iets weet, betekent daarom nog niet dat je het ook voelt. Ik wéét dat griezelen belangrijk is voor een kind, nodig, onschuldig. Maar ook voor mijn eigen donzige kleintje, vlak voor het slapengaan? Nog een geluk dat dat donzige kleintje haar eigen weg graaft, los van wat ik denk, vind en voel. Dus heeft ze nu een eng monster als min-of-meer-kameraad. Eentje met stinkpoten, eentje dat olifanten eet. Allemaal dankzij Alfons Åberg.

 

Snel naar huis, kleine muis / Britta Teckentrup (Gottmer)

Alfons Åberg / Gunilla Bergström

Meer over Alfons: http://www.alfons.se/english/about-alfie/

12/05/2017

Reageer

By submitting this form, you accept the Mollom privacy policy.